Wekelijks weblog masterstudent Eva Groenendijk uit Rome (7): Langer in Italië

18 mei 2024

Masterstudent theoretische natuurkunde Eva Groenendijk van Nikhef en de Universiteit van Amsterdam verblijft met een werkbeurs twee maanden in Rome voor haar onderzoek. De komende tijd schrijft ze een wekelijks weblog over haar ervaringen en haar onderzoekswerk. Deel 7, Langer in Rome. 

Beste lezer, Ik ben afgelopen weekend in aanraking gekomen met de Italiaanse politie. Dat klinkt misschien vrij heftig, maar laat het me even uitleggen. Mijn ouders waren op bezoek, en we besloten (natuurlijk) een fietstochtje te maken naar de Via Appia, een hele oude Romeinse weg.

Nu is mijn vader een heel koppige man die zeker wist welke kant we op moesten. Kwam erop neer dat we op een gegeven moment aan de kant van een grote autoweg google maps stonden te raadplegen. Terwijl we daar stonden te kibbelen, naderde ons van achteren een politieauto, met de sirene en dat ronddraaiende lampje bovenop aan. O jee.

Uit de auto stapte een agent in vol ornaat – de uniformen van de. ‘Carabinieri’ vind ik persoonlijk erg stijlvol. Hij liet de sirene rustig aan terwijl hij zijn auto midden op de weg liet staan, keek me aan en zei ‘can I help you?’ Vervolgens heeft hij ons de weg gewezen naar de Via Appia en liet hij al het verkeer op de weg stoppen zodat we konden oversteken. Ik heb me nog niet
eerder zo een toerist gevoeld in Rome.

Ik heb daarnaast ook een nieuwe huisgenoot, Jonas, met wie ik het erg goed kan vinden. Hij komt uit Heidelberg en is hier voor een chirurgie-stage. Dinsdagavond zijn we met zijn tweeën uit eten geweest in Trastevere. Hij is dus Duits, en bezit die stiptheid die ook diep in de Nederlandse cultuur zit. Erg prettig, we hadden afgesproken om half 8 te vertrekken, en we zijn ook daadwerkelijk om half 8 de deur uit gegaan!

Tijdens het eten vertelde hij me een en ander over het ziekenhuis waar hij zijn stage loopt. Kennelijk heeft de paus in dit ziekenhuis een privévleugel die altijd vrij wordt gehouden voor het geval dat hij ziek wordt.

Overigens is Jonas nog niet begonnen in het ziekenhuis, omdat er eerst een breed scala aan gezondheidstesten en bureaucratische procedures moet worden doorlopen. Dat duurt nu al anderhalve week. Ingewikkelde procedures en onbegrijpelijke documenten schijnen iets te zijn waar je maar aan moet wennen als je in Italië bent.

Daar ben ik ook achter gekomen toen ik deze week probeerde te achterhalen of ik me aan zou kunnen melden voor een PhD in Italië. Het bevalt me hier namelijk erg, dus het lijkt me zeker geen straf om in de toekomst drie jaar in Rome of ergens anders in Italië te werken.

Marco had me op het hart gedrukt dat ik dan wel spoedig aan de slag moet, omdat nu het moment is waarop de sollicitaties open gaan. Dus ik ging vol goede moed het internet op, met het idee dat ik ergens een leuke vacature zou zien staan, mijn CV en motivatie zou opsturen, en dan terug zou horen.

Dat bleek een illusie. Ik ben volledig verdwaald in een spinnenweb van websites die allemaal naar een volgende website verwijzen, waar je weer eindeloos moet doorklikken, om uiteindelijk vijf verschillende pdfjes te downloaden die alleen in het Italiaans te vinden zijn. Maar misschien ligt het aan mij. Dit weekend ga ik een tweede poging doen, en ik neem dit keer versterking mee in de vorm van een Italiaanse vriend die kan helpen vertalen.

Omdat het me hier zo bevalt, heb ik ook besloten om iets langer te blijven dan in eerste instantie gepland. Marco vindt het alleen maar leuk als ik nog even blijf en Juan zei dat het hem niet zoveel uitmaakt waar ik fysiek ben; dat ik mijn werk moet doen op de plek waar ik de beste inspiratie heb. Dus ik kan mijn terugreis twee weken uitstellen! Daarna moet ik wel echt terug naar Nederland.

Ik heb gehoord dat als de zomer begint, Rome temperatuur- en luchtkwaliteit-technisch niet de plek is om te zijn. Die twee extra weken zijn denk ik precies nodig om mijn small-x projectje af te maken, en ik ben nog steeds op tijd terug in Amsterdam om mijn thesis op mijn dooie gemakje te kunnen schrijven (zeg ik nu).

En behalve de dingen die ik nog op de universiteit kan doen, heb ik ook zin om het culturele Rome nog wat verder te ontdekken. Afgelopen week ben ik met een nieuwe vriend naar een soort storytellingavond geweest in een of ander cultureel centrum. Je kon je naam in een grote hoed stoppen en als deze eruit werd getrokken, moest je een verhaal van vijf minuten vertellen.

Op een hele leuke en informele manier konden mensen zo hun creativiteit uiten, en in de pauzes een wijntje drinken en wat babbelen. Erg gezellig! Ook ga ik vanavond naar de museumnacht in Rome, dus daarover zullen jullie volgende week horen!”

10 mei: Bezoekers

Beste lezers, Deze week is Nikhef naar Rome gekomen! Of nou ja, in elk geval waren Jaco en Melissa uit de theorygroup er voor de SM@LHC conferentie die op het moment op Sapienza plaatsvindt. Het is eigenlijk heel toevallig dat deze weliswaar niet heel grote, maar toch belangrijke conferentie in Rome is terwijl ik er ook ben.

Ik vond het een beetje too much om de hele week alle praatjes bij te wonen, dus heb ik ervoor gekozen om in elk geval naar alle QCD sessies te gaan en naar een aantal Higgs-praatjes. Aan het begin van de week heb ik samen met Melissa pizza gegeten en heeft zij me wat tips gegeven over welke delen interessant voor mij waren.

Daarop heb ik de planning een beetje gebaseerd. De sessies waren een leuke combinatie van theorie en experiment, wat mij allebei interesseert, dus ik heb genoeg nieuwe dingen gehoord en mijn notitieblok er vol mee geschreven. Het (vrij brede) onderwerp dat vooral is blijven hangen is het berekenen van multi-loop scattering amplitudes in QCD met meerdere massieve internal lines.

Daar waren veel praatjes over op donderdagmiddag en de methodes die mensen ervoor hadden bedacht klonken fascinerend. Ik was blij dat ik mijn schrift had meegenomen, want ik ben erg slecht in het onthouden van dit soort dingen zonder ze op te schrijven.

Waar ik tevens erg slecht in ben, is meerdere dingen tegelijk doen. Dat resulteerde erin dat ik gisterochtend, op mijn telefoon kijkend en mijn sleutels zoekend tijdens het lopen naar mijn kantoor, tegen een openstaande deur aanliep. De gang stond vol met studenten die hier smakelijk om hebben gelachen, en ik was de rest van de dag mank omdat ik mijn knie heel hard had gestoten.

‘s Middags heb ik de SM@LHC praatjes bijgewoond, en na de laatste presentatie begaven we ons allen naar het restaurant waar het social dinner zou plaatsvinden. Dit restaurant lag aan de andere kant van de stad bij Campo de’ Fiori, waar ik met een groepje via een toeristische route lopend heen ging.

Knie-technisch was dat misschien niet zo handig, maar we kregen wel een hele leuke rondleiding van een van de Italiaanse organisatoren. Ik heb er heel veel respect voor dat deze man een stuk of vijftien mensen door het centrum van Rome heeft begeleid zonder er een kwijt te raken.

Het diner zelf vond plaats in een grote, hoge achterzaal van het restaurant en was hartstikke leuk. De akoestiek liet een beetje te wensen over, maar dat gaf de plek ook juist weer karakter. Na een voorgerecht en een redelijk bord pasta waren we allemaal erg tevreden, maar de enige Italiaanse man die bij ons aan tafel zat vertelde ons dat dit nog maar het begin was. Wij keken hem allemaal een beetje lachend aan, zo van ‘ja ja, zal wel.’

Maar hij had gelijk, er kwam nog een hele gang, plus een toetje. Uiteindelijk was dat erg gezellig, want zo konden we lekker lang tafelen en er was genoeg om over te praten. Zo heb ik geleerd dat ze tijdens het graven voor het CMS experiment een complete Romeinse villa zijn tegengekomen, inclusief aardewerk en munten. Het zal je maar overkomen!

Kennelijk is dat hier in Rome ook een heel probleem. Ieder constructie project dat men wil opzetten, of het nu een metrolijn is of een appartementencomplex, loopt geheid vertraging op omdat er altijd wel ergens Romeinse overblijfselen in de grond zitten.

Ik heb overigens naast de conferentie ook veel andere dingen gedaan deze week. We maken prettige vorderingen met ons neutrino project. Deze week hebben we (eindelijk) onze resultaten kunnen benchmarken met Pythia en met berekende cross sections, wat betekent dat mijn mooie plotjes nu ook mooie inhoud hebben! Erg fijn. Nu kunnen we verder met het daadwerkelijk gebruiken van de event generator en beginnen NLO voorspellingen voor FASER in zicht te komen.

Met mijn small-x project begin ik ook ergens te komen. Ik heb inmiddels differential distributions gemaakt voor de situatie zonder small-x resummation, en Marco is bezig unintegrated PDF’s te maken in een format dat ik kan gebruiken om distributions te maken voor de situatie met resummation. Als het goed is, kunnen we
met die ingrediënten al onze eerste kant-en-klare voorspellingen doen voor het effect van de small-x resummation. Maar dat werkt natuurlijk nooit zo, er komen vast nog wel wat problemen bij kijken.

Deze week was dus redelijk met natuurkunde gevuld, maar ik heb ook nog andere dingen gedaan. Ik heb getennist (dit keer verloren), Real Madrid tegen Bayern gekeken, aperitieven gebruikt in Trastevere. Ook zijn mijn ouders nu voor een weekend in Rome, dus die zal ik komende dagen entertainen. Genoeg te doen!

3 mei: “Beste lezers, afgelopen week ben ik meerdere keren natgeregend, het lijkt hier Nederland wel. En in Italië zijn de weergoden ook altijd heel geniepig. Ze laten de zon schijnen, met geen wolkje aan de lucht, om dan uit het niets een stortbui te laten verschijnen waarvan je binnen drie seconden kletsnat bent. Vijf minuten later is het dan weer heerlijk zonnig en kan je je niet meer voorstellen dat het ooit slecht weer was. En dat riedeltje herhaalt zich dus tien keer op een dag, waardoor je constant met een natte spijkerbroek rondloopt. Maar goed, het is nog steeds beter weer dan in Nederland, waar je soms een hele week kan leven zonder de zon ook maar een keer te zien.

Afgelopen woensdag op 1 mei was het Arbeidersdag, wat hier een vrije dag is waarop kleine festivalletjes worden georganiseerd. Ik had mijn Italiaanse vrienden gevraagd of ze plannen hadden om naar zo’n evenement te gaan. Ze antwoordden dat ze ieder jaar plannen maakten maar dan vervolgens ieder jaar in de regen en de kou buiten stonden, dus dat ze die ervaring dit jaar liever niet rijker waren. Op het moment dat ik de vraag stelde was het 30 graden, dus ik geloofde er niets van. Maar ze kregen gelijk.

Gelukkig was het ondanks het weer een leuke en productieve week. Een hoogtepuntje in het weekend was een tripje naar de Galleria Nazionale d’Arte Moderna met mijn Nederlandse vrienden. De reden dat we hierheen gingen was eigenlijk dat de Villa Borghese al uitverkocht was en dit museum daarnaast zat, maar het bleek een goede (en goedkopere) keuze. Ik hou erg van moderne kunst, en een van mijn vrienden schildert zelf ook, dus uiteindelijk zijn we de hele middag zoet geweest met de gigantische vaste tentoonstelling die ze daar hebben. Zeker een aanrader, mocht u ooit in Rome zijn!

Over kunst gesproken, ik heb deze week erg mooie plotjes gemaakt. Alleen zijn de resultaten die erin staan nog niet zo mooi. Er gebeuren een beetje rare dingen bij het vergelijken van onze resultaten met cross sections die ik analytisch heb berekend. Maar in ieder geval kun je nu goed zien dat er iets fout gaat doordat ik het zo mooi heb geplot, dus dat is dan weer de positieve kant. Daarnaast is mijn Monte Carlo PhD course begonnen aan het tutorial-deel, over MC@NLO. Ik had daar, moet ik eerlijk bekennen, nog nooit van gehoord voordat ik aan deze PhD course begon, maar het is leuk om een nieuwe Monte Carlo te leren kennen. Hetzelfde geldt voor de event generator die Marco en ik willen gebruiken om charm production te resummen.

Ik vind het elke keer best lastig om te beginnen met een nieuwe code te werken, maar als het dan uiteindelijk lukt voelt dat wel erg goed. Ik ben nu bezig met proberen om de events die KaTie produceert te vergelijken met de events die uit POWHEG komen. Het gaat allemaal een beetje langzaam, het blijkt best lastig om met twee projecten tegelijk bezig te zijn! Qua tijd indelen, schakelen tussen denkprocessen, etc. Mijn tactiek is nu om te schakelen tussen de twee projecten door tussendoor koffie te halen en even aan niets te denken. Dat werkt aardig goed.

Ik heb ook voor het eerst in de grote kantine van Sapienza geluncht. Mijn tennisvriend had me meegenomen, en we hebben voor het geld waar je in Nederland twee koffie mee krijgt een volledig vijfgangenmenu gegeten. En het was nog lekker ook. Mijn tennisvriend studeert overigens ook natuurkunde, en hij heeft de taak op zich genomen om me de leukste plekjes in het Marconigebouw te laten zien. Het Marconigebouw is een van de twee natuurkundegebouwen op Sapienza, en het is voor mij een doolhof met overal onverwachte gangen, sluiproutes en verborgen balkonnetjes.

Ik heb soms nog steeds moeite de weg te vinden naar Marco’s kantoor. Maar goed, zo kwam ik op een balkonnetje waar je alleen kon komen via een achteringang in een hoorcollegezaal – was ik zelf natuurlijk nooit achtergekomen. Daar vertelde hij me het verhaal van de Ragazzi di via Panisperna’, de groep jonge natuurkundigen die in de jaren dertig onder leiding van Enrico Fermi baanbrekende ontdekkingen heeft gedaan in de kernfysica. Een ervan was Ettore Majorana, de bedenker van het Majorana deeltje die in 1938 op mysterieuze wijze verdween. Spannend verhaal, zo leer je nog eens wat! De via Panisperna heb ik direct toegevoegd aan het lijstje van dingen die ik wil zien in Rome. Misschien dit weekend wel, ik hoop dat het beter weer wordt. Tot volgende week!”

30 april: Jarig en Bevrijdingsdag.

“Beste lezers, Ik ben vorige week 25 geworden! Toevallig ben ik jarig op de bevrijdingsdag van Italië. Dit betekent dat de stad bruiste van allerlei festiviteiten die dan wel niet bedoeld waren voor mijn verjaardag, maar we konden wel doen alsof. Twee van mijn vrienden uit Nederland waren me voor de gelegenheid komen opzoeken. We waren door mijn Italiaanse vrienden uitgenodigd om mee te gaan naar een bevrijdingsfestival in Pigneto, de wijk waar Lorenzo woont. Daar waren een aantal straten afgezet voor muziekpodia, wijnbarretjes en tafelvoetbaltafels.
Al met al een geslaagde verjaardag, die werd afgesloten met het eten van een ‘pinse’ bij een restaurantje aan de overkant van de straat. Een pinse is eigenlijk exact hetzelfde als een pizza, maar dan in ellipsvorm. Zelfs de Italianen zeiden dat ze het verschil niet zouden proeven. Kennelijk heeft iemand twintig jaar geleden net wat ander deeg gebruikt voor een pizza, dit een pinse genoemd en het vervolgens gemarket alsof het een traditioneel Romeins gerecht is. Daar hebben de Romeinen wel een handje van, zeggen dat dingen duizend jaar ouder zijn dan ze daadwerkelijk zijn – heb ik van mijn archeologievrienden geleerd.
In Italië is het nu dus een lang weekend van donderdag tot zondag, waardoor ik ruim de tijd heb om mijn Nederlandse vrienden Rome te laten zien, en in de tussentijd ook nog wel te studeren. Marco en ik zijn bezig te onderzoeken of we een bestaande event generator kunnen gebruiken voor ons doeleinde – het implementeren van small-x resummation in charm productie bij de LHC en dat vergelijken met de niet-resummed resultaten.
Nu heeft Marco deze event generator (KaTie) gevonden, die zogenoemde ‘unintegrated’ Parton Distribution Functions en een off-shell matrix element gebruikt om interacties tot leading log (LL) in small-x te resummen. Vervolgens stopt KaTie de events in Les Houches Event files, wat voor ons heel prettig is om verder te gebruiken. Het lijkt dus een heel goed en makkelijk idee om deze Monte Carlo te gebruiken. Het enige is dat we wel moeten checken of en hoe we de resultaten hiervan een-op-een kunnen vergelijken met de resultaten van POWHEG, de event generator die we gebruiken voor de niet-resummed events. Daar zijn we nu mee bezig. We liepen tegen wat problemen aan omdat de enige documentatie van de code het paper is dat de maker erover heeft geschreven, wat niet extreem uitgebreid is. Maar ik begin nu ergens te komen. Ik merk dat ik het heel leuk vindt om weer iets nieuws te leren en in het small-x onderwerp te duiken. Ik ben dus erg blij dat ik daar hier in Rome mee bezig kan zijn, en ook dat Marco zo gastvrij is en me verder helpt!
Op het gebied van onze neutrino scattering event generator zijn we op het moment bezig met het vergelijken met andere event generators, het goed zetten van alle instellingen, oplossen van de laatste normalisatieproblemen, etc. Dat is misschien iets minder interessant voor de blog, maar wel belangrijk en ook gaaf dat we ergens beginnen te komen! Ik ben ook eindelijk bezig mijn stijl van figuren plotten eens te verbeteren, aangezien opmaak niet mijn sterkste kant is maar het natuurlijk wel redelijk belangrijk is om je resultaten helder te kunnen laten zien. Daarnaast heb ik vanaf volgende week mijn eerste PhD interviews, wat natuurlijk erg leuk en spannend is, en een extra drijfveer om mooie plotjes te maken om in mijn presentaties te stoppen 😉
Los van de natuurkunde ben ik verder met Lorenzo en vrienden gaan mountainbiken in een natuurgebied vlakbij Rome, heb ik weer getennist (en gewonnen!), kan ik nu tot tien tellen in het Italiaans (en in het Noors), en ben ik erachter gekomen dat ik niet kan tafelvoetballen. Daar hou ik het voor nu even bij, maar volgende week meer!

19 april: Verkeer en andere chaos.

“Beste lezers. Afgelopen weekend heb ik voor het eerst in Rome in een auto gezeten. Mijn kersverse Romeinse tennisvriend kwam me met de auto ophalen om naar de tennisbaan te gaan. Nu zou ik het in Utrecht, waar ik in Nederland woon, volstrekt ridicuul hebben gevonden om met de auto (of scooter!) van de ene naar de andere kant van de stad te gaan in plaats van met de fiets. Maar hier in Rome blijkt het redelijk normaal, wat er waarschijnlijk mee te maken heeft dat Rome grofweg tien keer zo groot is als Utrecht en dat je hier als fietser je leven niet zeker bent.

In elk geval heb ik doodsangsten uitgestaan op de Romeinse wegen, waar strepen op de weg geen functie lijken te hebben en zebrapaden richtlijnen zijn. Een halfuur en drie hartaanvallen later waren we op de tennisbaan, die wel heel lekker in het zonnetje en tussen de bomen lag. Daarnaast bleek ik de betere tennisser, wat niet vaak voorkomt en waar ik erg tevreden over was. Met dezelfde vriend ben ik na het tennissen nog een aperitivo gaan drinken bij een ontzettend leuk plekje in Trastevere.

Als diner zijn we daarna iets heel vreemds gaan eten, wat kennelijk deel is van de Rome-experience. Het was een soort pizza, maar dan in de vorm van een kegel. Een pizza-ijsje. Best lekker. Aan het einde van de avond werd ik weer keurig thuisgebracht, en ik heb alle autoritten overleefd.

Ook ben ik naar het strand geweest. Het was dit weekend al zomer in Rome, de comfortabele 26 graden was zelfs volgens de Italianen erg warm voor deze tijd van het jaar. Mijn huisgenoten gingen met hun archeologievrienden naar Ostia, een kustplaatsje net ten westen van Rome, en ik besloot met ze mee te gaan om mijn eerste duik van het jaar te nemen – op een nieuwjaarsduik na. Het water was heerlijk en we hebben goed in de zon gelegen.

Ik ga overigens redelijk veel met deze Noorse mensen om, en wordt een beetje meegenomen in hun Noorse cultuur. ‘Go to Rome, become Norwegian’, pesten ze me de hele tijd mee. Pff, alsof zij zoveel Italiaanse vrienden hebben.

Over Italiaanse vrienden gesproken, ben ik afgelopen woensdagavond naar een ‘PhD seminar’ geweest. Dat is een tweewekelijks evenement dat op Sapienza wordt georganiseerd en waar PhD’ers vanuit alle takken van de natuurkunde een informele presentatie over hun onderzoek kunnen geven. Dit keer gaf toevallig een jongen die ik al kende van mijn Monte Carlo PhD course een presentatie, over pentaquarks. Er gebeurde halverwege zijn presentatie nog iets komisch, toen twee jongens opstonden om al voor het einde weg te gaan. Ze moesten voor iedereen langs sluipen om bij de deur te komen, maar een van hen struikelde en viel languit op de grond. Dat krijg je ervan!

Los van dit intermezzo was het ook heel leuk om te horen wat andere mensen hier voor onderzoeken doen en na afloop zijn we nog met een groepje een biertje gaan drinken in San Lorenzo. Ik kwam daarbij midden in een discussie terecht toen een van de jongens me ervan wilde overtuigen dat rode pizza’s beter zijn dan witte pizza’s. Een ander was het daar gierend mee oneens, en de boel ontplofte al helemaal toen iemand opperde dat Californian-style pizza’s ook best lekker zijn. Ik dacht dat die Italiaanse passie voor pizza’s alleen uit films kwam, maar het blijkt de realiteit. Mijn tennisvriend – die overigens ook natuurkunde studeert – kon dit beamen. Weer wat geleerd.

Verder gaat het met de event generator goed! Tenminste, ik ga er vanuit dat ze dat zou zeggen als je het haar zou vragen. Iets specifieker: we hebben inmiddels de eerste resultaten voor de neutrino-proton botsingen, tot NLO in QCD!

Ik ben deze week veel bezig geweest met het vergelijken van deze eerste resultaten met andere simulaties van hetzelfde proces. We willen onze (differential) neutrino scattering cross sections naast die van GENIE plotten. GENIE is een bestaande event generator voor neutrino scattering die met ROOT werkt, wat Valentina en ik nog nooit eerder hadden gedaan, dus dat kost even tijd. Het begint inmiddels ergens op te lijken, en het lijkt me sowieso nuttig om met ROOT te kunnen werken.

En met betrekking tot mijn andere project: Marco was het grootste deel van de week bij INFN in Frascati voor een workshop, maar gelukkig had hij me wat small-x huiswerk gegeven. Ik heb veel papers gelezen, berekeningetjes nagedaan en code doorgespit, en heb nagedacht over hoe we de resummation zouden kunnen implementeren. Op dat gebied was het misschien een beetje een saaie week, maar ik hoop volgende week meer te kunnen vertellen want we hebben vanmorgen in elk geval een plan gemaakt!”

 

12 april Mijn eerste Italiaans

“Beste lezers. Ik heb afgelopen week mijn eerste Italiaanse zin geleerd: “Possa avare un Aperol Spritz, per favore?” U kunt zelf waarschijnlijk wel invullen wat dat betekent. Waar ik deze wijsheid vandaan haal? Dat zit zo.

Voordat ik hierheen kwam, kende ik welgeteld één Italiaan, Lorenzo, die in Rome woont en studeert. Afgelopen week had ik met hem afgesproken om een drankje voor het eten te doen, wat hier een erg belangrijk ritueel is.

De ‘aperitivo’ is kennelijk iets typisch Italiaans, hoewel het voor mijn gevoel exact hetzelfde is als een borrel. Ik had met Lorenzo afgesproken bij een cafeetje vlakbij de universiteit, de ‘bar dei brutti’, wat ‘kroeg van de lelijke mensen’ betekent. Aan de overkant zit de ‘bar dei bella’.

Binnen een mum van tijd zat ons tafeltje plotseling vol met een dozijn andere vrienden van hem. En dat leek me dan wel weer typisch Italiaans. Dus ik zat daar met tien Italiaanse jongens – ik was langer dan ieder van hen – en ze hebben me van alles geleerd over de Romeinse taal en cultuur, waaronder mijn eerste zin.

Daarnaast heb ik onder hen zowel een mede natuurkundestudent als een tennispartner gevonden, waar ik erg blij mee was.

In het weekend heb ik daarnaast de gelegenheid gehad om het een en ander te ontdekken in de buurt waar ik woon. Samen met mijn Noorse huisgenoten Lena en Marita ben ik Trastevere in geweest, een leuke wijk vol barretjes en gezelligheid. We zijn bij de bekendste kroeg van Trastevere beland, ‘Bar San Calisto’, waar het ook inderdaad ontzettend leuk was.

Het terras zit aan een pleintje dat de hele avond vol stond met babbelende mensen, als een soort festivalletje. De sfeer zat er goed in, want eerder die avond had AS Roma een derby tegen Lazio gewonnen. Wij hadden die voetbalwedstrijd toevallig thuis met onze buren gekeken, dus we konden meepraten! Alleen niet in het Italiaans.

Daarnaast heb ik op natuurkundig gebied veel leuke dingen meegemaakt in de afgelopen dagen. Om te beginnen had ik mijn eerste college van een PhD course waar ik aan meedoe. Het is een heel gelukkig toeval dat dit vak over QCD en Monte Carlo precies samenvalt met mijn verblijf in Rome, en de docent was zo vriendelijk om mij last-minute nog mee te laten doen.

Ook worden er hier wekelijkse seminars georganiseerd à la Nikhef colloquium, waarvan ik mijn eerste heb bijgewoond, over sub-GeV Dark Matter. Na afloop van de seminar stond buiten de collegezaal een heel buffet klaar met een breed scala aan de lekkerste gebakjes. Daar heb ik het maar even van genomen.

Ik heb later ook nog met de spreker van de seminar kunnen praten. Het leuke is namelijk dat mijn kantoor het ‘gastenkantoortje’ is, wat betekent dat alle gastsprekers daar ook een paar dagen komen te zitten. Dat leverde me weer wat leuke dark matter-babbeltjes op, plus een aantal tips voor een bezoek aan Florence, waar hij vandaan kwam.

Verder heb ik Marco deze week veel gesproken. We wilden voor mij een project on the side bedenken dat relevant is voor het onderzoek dat ik met Juan doe en ook samenvalt met een expertise van Marco, small-x resummation. Dat bleek goed mogelijk. In de Nikhef Theory Group ben ik samen met een andere masterstudent, Valentina, en een PhD’er, Peter, bezig met een event generator voor neutrino deep inelastic scattering (DIS).

Deze Monte Carlo willen we zo maken dat hij neutrino scattering in de (toekomstige) Forward Physics Facility (FPF) beter kan modelleren dan nu gebeurt. De neutrino’s die deze detectors ingaan komen vanuit de LHC (bijvoorbeeld uit charmed mesons die in de proton-proton botsingen worden gemaakt), en daar komen hoge energieën bij kijken.

Dat is een regime waar het goed is om te kijken of je resummation in je berekening moet toevoegen voor correcte voorspellingen. Ik zal jullie niet vervelen met de details, maar Marco en ik gaan kijken of we, behalve de small-x resummation die al in de bepaling van de parton distribution functions wordt gedaan, deze resummation in de rest van het proces kunnen toepassen. Om eens te zien of dat nou een groot verschil maakt. Leuk project!

Met dit doel voor ogen heeft Marco vandaag tijd vrijgemaakt om mij een lesje small-x 101 te geven. Dat bleek zeker nodig, en erg nuttig. Ik hoop dat ik in de tijd dat ik hier ben een eindje kan komen met dit side project. Daarnaast ben ik natuurlijk ook nog volop bezig met ons eigen project, dus dat wordt een drukke tijd. Daar hou ik wel van. Jullie horen volgende week wel of ik het dan nog steeds leuk vind. ;-)”

 

 

 

 

5 april Aankomen en wennen.

“Beste lezer, Groeten uit Italië! De komende twee maanden zal ik een wekelijkse blog schrijven over mijn verblijf in Rome en het werk dat ik doe bij het INFN (Instituto Nazionale di Fisica Nucleare). Ik ben masterstudent in de Theory Group, waar ik samen met Juan Rojo bezig ben met een project over neutrino’s uit de LHC.

Ik heb afgelopen december de Olga Igonkina-beurs gewonnen, wat het mogelijk maakt om een deel van mijn project in het buitenland te doen. En laat het nu toevallig zo zijn dat Juan een collaborator heeft aan het INFN, zodat ik een paar maanden in de mooiste stad van de wereld kan werken!

Afgelopen (paas)weekend ben ik aangekomen in Rome – helaas net een paar uur nadat de Paus zijn Orbe et Urbi had beëindigd. Ik woon hier met drie huisgenoten. Lena en Marita, twee Noorse studenten die toevallig gedurende precies dezelfde periode als ik een vak Romeinse archeologie volgen bij het Scandinavische instituut hier, en Abhi, een Amerikaan die een eigen bedrijfje heeft en door Europa reist met zijn laptopje.

Abhi kende al een restaurantje waar je een gratis glas prosecco en een limoncello krijgt bij binnenkomst, dus op die plek hebben we direct ons eerste huisuitje gehad. Dat belooft een leuke tijd te worden!

Shocks

Mijn eerste dag bij het INFN, dat zich op de campus van de Sapienza universiteit bevindt, bood het een en ander aan culture shocks. Het eerste wat me opviel toen ik binnenkwam was dat je in de koffieautomaat muntjes moet gooien in plaats van er een pasje voor te houden. En er worden louter espresso’s gehaald.

Na het drinken van zo’n bakje hartkrampen (niet duur overigens, ik heb me laten vertellen dat espresso’s nergens in Italië duurder mogen zijn dan een euro), had ik mijn eerste meeting met Marco Bonvini, bij wie ik komende maanden te gast ben op de universiteit.

Ik heb hem kort verteld waar wij de afgelopen maanden mee bezig zijn geweest en wat resultaten laten zien. Daarna heeft hij me het een en ander uitgelegd over small-x resummation in QCD, het onderwerp waar hij aan werkt. Gelukkig had ik me ingelezen. Hij liet me mijn kantoor nog zien en toen gingen we lunchen.

Pizza in het park

Voor de lunch is het hier kennelijk normaal om met de hele groep pizza te halen en die in een park op te eten. Dat is een traditie waar ik het in het geheel mee eens ben! Het park waar we zaten wordt kennelijk ook regelmatig bezocht door allerlei nobelprijswinnaars, vertelde Marco. Ze waren er vorige week nog een tegengekomen, waarvan de (Italiaanse) naam me helaas direct is ontschoten.

Het viel me sowieso op dat iedereen in deze onderzoeksgroep Italiaans is, wat best een contrast is met Nikhef, waar ik gewend ben dat minstens de helft van de onderzoekers internationaal is. Dat geeft me weer een extra reden om Italiaans te leren.

Ik kreeg tijdens de lunch ook van alle kanten zeer welkome tips voor leuke dingen in Rome. ‘There is a lot you have to do here!’, drukte een van de PhD’ers me op het hart. ‘Yes, a lot of work’, zei Marco toen. Met een knipoog.

Wennen

Vandaag ben ik er wel achtergekomen dat ik nog even moet wennen aan de Italiaanse levensstijl. De vorige dag hadden we om 12 uur geluncht, dus ik stond nu weer om klokslag 12 klaar op het ontmoetingspunt, zoals dat in de Nikhef Theory Group ook altijd gaat. Maar er was niemand. Ik bleef wachten, tot tien voor half een, en ben toen uiteindelijk maar mijn eigen lunch gaan halen.

Later op de middag kwam ik in de gang een van de postdocs tegen. ‘We missed you for lunch!’ De Italianen zijn kennelijk wat minder stipt dan wij.

Vespa

Later op de middag had ik afgesproken met een Romeinse vriend van me. Hij kwam -tevens een halfuur later dan gepland- op een Vespa van zijn werk naar de universiteit gesjeesd om twintig minuten staand een espresso met mij te drinken en daarna weer terug te scooteren. Kortom, helemaal op z’n Italiaans.

Doet ze dan ook nog wel iets aan natuurkunde? Vragen jullie je misschien hoopvol af. Jazeker, maar niet alles past in één blog! Dus volgende week meer over neutrino’s, resummation, en een Monte Carlo-simulatie.

Groeten, Eva”